Yazmak geliyor içimden. içimde ne varsa söküp atmak. İçimdeki her şeyden kurtulmak..
Gecenin bir yarısı, karanlığa süzülen ve öyle oracıkta kaybolan bi sigara dumanı gibi, yok olsun istiyorum içimdekiler. Unutmak istiyorum, her şeyi. Kim olduğumu, nereden geldiğimi, nereye gittiğimi..
Yazınca, kelimelere döktükçe yok olacaklarmış gibi hissediyorum. Gözlerimden dökülüp sonsuzluğa uğurlanan gözyaşlarım gibi, çenemin bittiği yerde kayboluşları gibi..
İnsan kendinden bu kadar bıkabilir mi ? Kendisine ait olan her şeyden bu kadar kaçmak isteyebilir mi ? İnsan kendisinden bu kadar soğuyabilir mi?
Bazen kelimeler biter, gözyaşları da, umutlar da.. Bazen insan vazgeçer, dününden de yarınlarında da.. Kendime kızmıyorum. Tek hatam kızacağım insanları gönlüme almak. Bir gün, Unutmak isteyeceğim anıları koynumda saklamak. Yarınının veda olduğunu bildiğim merhabalara inanmak.
Kendime kızmıyorum; ama kendi tercihlerimle oluşturduğum "ben"i kabullenemiyorum. Kendi oluşturduğum, kendim seçtiğim kalabalıkların yalnızlığı içinde eziliyorum. Kendim davet ettiğim insanların vedalarını hazmedemiyorum. Kendi rüyalarımdan, kendi hayallerimden yoruldum. Sadece biraz uyumak istiyorum.
Bu günümün mutsuzluğunu inşa edenler, şimdi mutlular mı ? Bu günümün yalnızlığını hazırlayanlar şimdi çoklar mı ?
Onu bunu geç de,
Ey kendim, dön de bir bak bana, mutlu musun? Dön de bir bak, huzurlu muyum? Kendi başıma ağlamamdan hoşnut musun ?
Terk etmek istiyorum kendimi. Herkes terk etmedi mi zaten ? Yalnız bırakmak istiyorum, beni. Herkes yalnız bırakmadı mı zaten ?
Yeşil şimdi, sadece ojemin rengi. Ağlayan gözlerimin bile kalmadı yeşilliği. Ey Kendim.. Siyahında kararlı mısın? Dünyamıza biraz renk katamaz mısın ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder